Gratis dienst wordt betalend

De invoering van een tarifering voor de bankdiensten verloopt heel geleidelijk. Een aantal diensten worden aanvankelijk gratis of tegen een lage prijs (die specialisten een "penetratieprijs" noemen) aangeboden. Een voorbeeld: met de vakantie in zicht biedt de bank een kredietkaart aan zijn klanten aan, zonder aankoopverplichting. Het doel van die actie bestaat erin de klanten tot het gebruiken van die kaart aan te zetten, in de hoop dat ze die dienst later niet meer zullen kunnen missen. Eenmaal het zover is, zal de bank kosten voor die kaart en het gebruik ervan beginnen aanrekenen.

De klant doen betalen, maar niet de duurste zijn

Een leidinggevende van een grote bank, die al gepensioneerd is, legde eens uit welke aanpak zijn instelling ontwikkeld had. Voor elke dienst die aan de zichtrekening gekoppeld is (overschrijving, domiciliëring van facturen, permanente opdrachten, betaalkaart, geldopvraging aan bankautomaat, duplicaten van rekeninguittreksels, …), komt het erop neer een prijs vast te leggen die juist onder de prijs van de concurrent(en) voor die dienst blijft. Wanneer al die prijzen – die stuk voor stuk lager zijn dan de hoogste prijs op de markt – samengeteld worden, betaalt de consument in totaal toch een hogere globale prijs. Maar als de klant zijn beklag komt doen in het agentschap, kan de bediende met de prijslijsten van de concurrenten in de hand bewijzen dat de prijs in zijn bank lager is dan bij de concurrent… waarbij voor elke dienst wel alleen maar een vergelijking met de duurste concurrent gemaakt wordt!

De globale kost vervangen door een individuele kost per dienst

De banktarifering is veranderd. Gedaan met een globale kost of met gratis diensten! Om de globale kostprijs te verhogen volstaat het om voor elke dienst afzonderlijk kosten aan te rekenen. In totaal komt dat duurder uit voor de consument. Het individuele plaatje blijft er goedkoper uitzien en de consument moet alle afzonderlijke prijzen samentellen om een globaal beeld te krijgen, waardoor een prijsverhoging (voor één of enkele diensten) hem niet echt opvalt.

De kostprijs per maand opgeven

Een andere vaak toegepaste mogelijkheid in die sector bestaat erin de jaarkostprijs van de dienst per maand te doen betalen. De bank heeft zo een maandelijks inkomen. Ze stelt die maandelijkse rekening voor als een inspanning van de sector om voor meer transparantie te zorgen.
De adder onder het gras is echter dat de maandelijkse kost niet gelijk is aan een twaalfde van de jaarkostprijs. In één ruk door heeft de bank zijn prijzen met enkele percentjes verhoogd. Als het om minder dan één euro gaat, zal de consument vaak die verhoging niet opmerken.

Via een gemakkelijk te rechtvaardigen prijsverhoging de klant een moeilijk aanvaardbare prijsverhoging doen slikken

Een prijsverhoging aankondigen is een efficiënte strategie om die verhoging te doen aanvaarden. Ze wordt in meerdere stappen georganiseerd. In een eerste fase doen de sectorverantwoordelijken hun beklag over de stijging van de gerechtvaardigde kosten onder invloed van een externe factor, zoals de financiële crisis, om de publieke opinie warm te maken voor die andere kostenverhoging. In een tweede fase wordt een onvermijdelijke, maar toch noodzakelijke prijsverhoging voor de hele sector aangekondigd. Daardoor zal de consument sneller bereid zijn
om die tweede prijsverhoging ook te aanvaarden, zonder bij de noodzaak of het bedrag van die stijging nog echt stil te staan.

Maar de consument is niet van gisteren en moet reageren

De consumenten zijn voor veel zaken verplicht om een zichtrekening te hebben en te gebruiken. Je kunt vandaag de dag nog moeilijk zonder… Aan de andere kant zijn er banken die bepaalde producten goedkoper of zelfs gratis aanbieden. Dat maakt het voor de consument interessant om eventueel te veranderen van bank, al is dat niet altijd gemakkelijk.

Volledige studie: De banken